Bilindiği gibi, Kurumlar Vergisi Kanununun 1 inci maddesinin (D) fıkrasile "derneklere...... ait iktisadî işletmeler" vergi mevzuuna alınmış, aynı kanunun 4' üncü maddesine atfen 5 inci maddesinde derneklere ait veya bağlı olup faaliyetleri devamlı bulunan ve sermaye şirketleri ile kooperatif şirketler haricinde kalan ticarî, sinaî ve ziraî işletmelerin derneklerin iktisadî işletmeleri olduğu ve bunların kuruluşlarında kazanç gayesinin aranmayacağı tasrih edilmiş bulunduğu, Ticaret Kanununun 20/3 üncü maddesinde de, umumi mahaller küşadı ticarî muamelâttan sayıldığı cihetle, dernekler tarafından işletilen büfe, çay, kahve ocağı, oyun salonu, lokanta vesair işletmeler Kurumlar Vergisi Kanunu mevzuundâ mütalâa edilmekte ve vergiye tabi tutulmakta idi.
Bu konuda tahaddüs eden ihtilâflar dolayısiyle malî kaza mercileri ve Devlet Şûrasınca ittihaz olunan kararlarda "üyelerinin istirahat ve ihtiyaçlarına cevap vermek üzere işletilen ve umumun istifadesine arz edilmiyen bu gibi yerlerin iktisadî bir işletme ve kazanç müessesesi addine imkân görülmediği içtihat edilmiş ve bu içtihat müstakar bir hal almış bulunmaktadır.
Bu durumda, tatbikatın eskisi gibi yürütülmesinde bir fayda melhuz olmadığından, münhasıran âzalarile muamele ve münasebette bulunmak ve onların ihtiyaçlarına cevap vermek maksadiyle derneklerce işletilen büfe, lokal, lokanta çay ve kahve ocağı, oyun salonu gibi işletmelerin kurumlar vergisine tabi tutulmaması muvafık görülmüştür.
Gereğince muamele ifası tamimen tebliğ olunur.